در مورد بلکسبرگ میشه گفت شهر نیست یا اینکه هنوز خیلی از خصوصیت های زندگی در روستا رو داره. از جمله این خصوصیت ها اینه که نزدیک خونه چندین مزرعه است که هر وقت فرصت پیش میاد کنارشون میدوم. ردیف به ردیف ذرت کاشته ان. تازگی قد ذرت ها از من بلند تر شده و اینقدر مزرعه پربار و خرم و پر از خوشه های کاکل زری ذرته که من هر بار بسختی خودم رو از فکر کردن به بلال شیری برشته ی این ذرت ها نجات میدم و به راهم ادامه میدم.

گاهی از لابلای این ذرت ها آهویی، قمری ای، روباهی میپره بیرون. نگاه کردن به پریدن و فرار کردن آهو بهترین چیزیه که در این دویدن ها ی عصرانه ممکنه نصیبم بشه. آهو وقتی میپره یک تاب کوچکی به کمر ظریفش میده و دم سفید پنبه گونش نمایان میشه. من شک ندارم این جهش های نرم رو ساق های طریفش و حتی فرم دم پف دار و گردش، الهم بخش بالرین ها و لباسشون بوده.

امروز دوباره رفتم بدوم. تا از محوطه ی خانه ها بیام بیرون و نزدیک مزرعه ها برسم داشتم فکر میکردم این طبیعت اینقدر ذهنم رو آروم و راضی میکنه که حاضرم تا آخر عمر تا حتی بعدش، همینجور جایی بمونم. اگر از این خاک، ذرت و درخت پا میگیره و آهو و روباه داخلش لونه درست میکنن حتی بعدش، بعد زندگانی کردنم هم در بدترین و پوچ ترین حالت خاک میشم که سروکارم با این چیزهاست. من که هر روز چهار مایل میدوم میام اینجا که اینا رو ببینم اگه قرار باشه خونه ابدی ام هم لابلای این ذرت ها، زیر لونه ی روباهها یا میزبان ریشه درختای پر سایه باشه چه بهتر. وحشت من از فکر کردن به مرگ  اینه که بیشتر روزهای عمرم آپارتمان های میلیون تن بِتُنی دیدم که روی سینه ی خاک پا گرفتن، و آب بارون رو دیدم که میره میریزه توی راه آب فاضلاب و پارک های حقیر با چمن همیشه خیس دیدم که بجز چند تا معتاد چیزی لابلای بوته هاش قایم نمیشه و خاک شدن تو این شرایط وحشت آوره.

امروز وقتی رسیدم به مزرعه ها همه چیز رو بیخ تا بیخ درو کرده بودن. انگار که هیچ وقت خروار خروار ذرت ها ی توپر و طلایی اینجا رو آذین بندی نکرده بودن و هیچ آهویی اینجا بچه نکرده و هیچ روباهی آروم نگرفته. هیچ کس با دیدن این عکس باور نمیکنه اینجا چه بروبیایی داشت برای خودش. زمین لخت و عور بود و  تنها از خیلی خیلی دور دو تا آهوی بی جا شده رو  میشد دید که روی تپه ها دنبال هم میدویدن. 20160914_194228_hdr-2

Advertisements

1 نظر برای “

  1. من هم همچین جایی زندگی می کنم، و جالب ست که من هم مسیر دویدنم را میندازم از وسط همین زمین زراعی ها. به نظر می رسد هنوز زمستون این زمین ها را ندیدید! اندکی صبر کنید، عالی میشود، یک دست سفید و براق و خوشگل عین لحاف پنبه، گاهی رد دویدن خرگوش، گاهی بچه ای آن وسط مشغول آدم برفی درست می کردن، دوباره عاشقش می شوید. تنها مسیری ست که اگر هر روز بدوید با منظره و دکوراسیون جدیدی روبرو میشوید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s